خاطرات کاغذی (7): نخستین سالهای دوبله در ایران

این بار نگاهی به مصاحبه ای در مجله ی فیلم در 1385 داریم.موضوع مربوطه برای من اهمیت شخصی دارد.چون یک دلیل اصلی علاقه ام به دانستن، فن بیانی بود که از کودکی داشتم و سبب میشد تا سعی کنم آن را با شیوه ی گفتار گویندگان کارهای کودک، قدرت بخشم.به خاطر دارم وقتی در مدرسه برای بچه ها قصه میگفتم، الهامبخش اصلیم، گفتار زیبای مرحوم نارنجیها هنگامی که در "بچه های مدرسه ی والت" به جای آقای پربونی(معلم کلاس) برای دانش آموزان قصه میگفت بود.در نیمه ی دوم دهه ی هشتاد، که به اینترنت دسترسی پیدا کردم به دنبال اسم و عکس بعضی گویندگان میگشتم و چیزی نمی یافتم.مثلا عکسهای سنگ قبر مرحوم نارنجیها و مرحوم همایون   ایران  پوی بود ولی عکس خودشان نبود.و یا اسم گوینده ی "مربی واکی" در سری اول کارتون سوباسا ازارا (امروز میدانم این گوینده احمد کلانتری بوده) معلوم نبود و حتی از هنرمندان بزرگی چون پرویز ربیعی و اکبر منانی با وجود فعالیت مداومشان یکی دو عکس بیشتر نبود.اما درست در همان سالها که   دوبله   کم کم انحطاط پیدا میکرد کم کم اوضاع تغییر یافت ، دوران عظمت دوبله نوستالژیک شد و بزرگان این حرفه، هرچندخیلی دیر، بلاخره جایگاه خود را یافتند.(پویا جفاکش)