نخستین سالهای دوبله در ایران و چند خاطره ی کاغذی دیگر

این بار نگاهی به مصاحبه ای در مجله ی فیلم در 1385 داریم.موضوع مربوطه برای من اهمیت شخصی دارد.چون یک دلیل اصلی علاقه ام به دانستن، فن بیانی بود که از کودکی داشتم و سبب میشد تا سعی کنم آن را با شیوه ی گفتار گویندگان کارهای کودک، قدرت بخشم.به خاطر دارم وقتی در مدرسه برای بچه ها قصه میگفتم، الهامبخش اصلیم، گفتار زیبای مرحوم نارنجیها هنگامی که در "بچه های مدرسه ی والت" به جای آقای پربونی(معلم کلاس) برای دانش آموزان قصه میگفت بود.در نیمه ی دوم دهه ی هشتاد، که به اینترنت دسترسی پیدا کردم به دنبال اسم و عکس بعضی گویندگان میگشتم و چیزی نمی یافتم.مثلا عکسهای سنگ قبر مرحوم نارنجیها و مرحوم همایون ایرانپوی بود ولی عکس خودشان نبود.و یا اسم گوینده ی "مربی واکی" در سری اول کارتون سوباسا ازارا (امروز میدانم این گوینده احمد کلانتری بوده) معلوم نبود و حتی از هنرمندان بزرگی چون پرویز ربیعی و اکبر منانی با وجود فعالیت مداومشان یکی دو عکس بیشتر نبود.اما درست در همان سالها که دوبله کم کم انحطاط پیدا میکرد کم کم اوضاع تغییر یافت ، دوران عظمت دوبله نوستالژیک شد و بزرگان این حرفه، هرچندخیلی دیر، بلاخره جایگاه خود را یافتند.(پویا جفاکش)

مطالبی دیگر از مجله ی فیلم:

اشاره: الان که داشتم مصاحبه ی بالا با مرحومه سلیمانی (که پدرومادرم هنوز به او "طایره خانم" میگویند) را دوباره میدیدم یاد گریه های شدید او در مراسم تدفین مهری مهرنیا افتادم.آن دو هنرمند، دوستان نزدیک بودند و سلیمانی همیشه به دیدن مهرنیا در آسایشگاه سالمندان میرفت.چهره ی گریان طاهره خانم در آن مراسم، آخرین تصاویری بود که از آن هنرمند خاطره انگیز بر دوربینها ثبت شد.

و اما میرسیم به مقاله ی جالب آقای افشین معشوری درباره ی تولید کاغذ از کاه در گیلان:

عکسها و مکث های مجله ی شهروند امروز:

ماجرای جمهوری اسلامی با هیچکاک در مهرنامه:

دو کاریکاتور جالب از مجله ی گل آقا: